درباره نوروز
نویسنده : زیرنظر مدیریت کانون سردفتران و ذفتریاران بازنشسته - ساعت ٧:٤٥ ‎ق.ظ روز ٩ فروردین ۱۳٩٥
 

                                                  بسمه تعالی

دکتر محمد شیخ الرئیس کرمانی 

   عضو هیات علمی دانشگاه              

                                                      در باره نوروز

نوروزجشنی باستانی است که به مرور زمان رنگ ملی و سپس مذهبی بخود گرفته است .

این عید نشاط آفرین مربوط به بخشی از کره زمین است که تمدن های بزرگ بشری دز آنجا شکل گرفته و آئینهای مقدس در آنجا ظهور کرده و نشو نما یافته است . این عید باشکوه و شادی فراوان در سرزمین های وسیع و کشورهای متعددی متجاوز از 20 کشور بر گزار می گردد ولی علاقه و عنایتی که مردم ایران، به این عید باستانی از خود نشان میدهند در هیچ کجای دیگر مشهود و محسوس نیست .

این جشن جشنی تشریفاتی که تنها عادت برخی ملتها و رسوبات فکری آنها به آن شکل داده باشد نیست ، بلکه عیدی واقعی و طبیعی است و همراه با تجدید حیات دوباره زمین و آغاز جنب و جوش و تحرک در کوه و دشت و صحرا و باغ و بوستان است . جمادات  ، نباتات ، حیوانات و همه عوامل طبیعی از ابر و باد و باران و غیره در این جشن بزرگ و تحوّل بخش شرکت می کنند .

تغییر و تحوّلاتی که در اوضاع طبیعی پدید می آید بیداری و هوشیاری که کوه و دشت و باغ و راغ از خود نشان میدهد به راستی بیدار کننده و هشدار دهنده است ، انسانهای با بصیرت با چشمهای حقیقت بین و گوشهای پند شنو درس های بسیار سازنده و ارزشمندی از حیات و حرکت طبیعت در فصل بهار میگیرند ، و بیداری طبیعت مرده را الگوئی برای بیداری و هوشیاری خود میشمارند .

خزان غم انگیز و بهار دل انگیز که با نظم دقیق و حساب شده در پی هم میآیند بروشنی از حکمت و تدبیر ذات اقدس الهی و زندگی و مرگ انسانها و حیات دوباره آنها در بهار قیامت سخن می گوید .

در باره سابقه این عید ، داستانهای اساطیری بسیار آورده اند که در مجموع سابقه چند هزار ساله را نشان میدهد از آنجمله گفته اند که چون جم بجای پدرش طهمورث ( از سلسله پیشدادیان ) بر تخت نشست و از کار انتظام مملکت و نظم امو ر بپرداخت ، اعلام عید نمود و این عید نوروز در میان ایرانیان بماند .

در باره سابقه مذهبی این عید نوروز باید گفت که این عید در دین زردشتی رنگ مذهبی بخود گرفته است و عید نوروز و مهرگان مورد توجه خاص پیروان زردشت بوده و میباشد ، گرچه  مهرگان کمی رنگ باخته است . در اسلام ، روایاتی در مورد اینکه پیامبر و علی صلی الله علیه و آله و علیه السلام این عید را ردّ نکرده اند ، بلکه مورد تایید قرار داده اند ، وجود  دارد .

در حدیثی معروف از امام صادق علیه السلام آمده که نوروز در اصل مورد عنایت عرب بوده و عجم از آنها گرفته اند و در این روز وقایع مهمی اتفاق افتاده مانند میثاق الهی و عهد است . نزول وحی بر رسول خدا نصب امیرالمؤمنین بخلافت - استقرار کشتی نوح ، کسر اصنام بدست حضرت ابراهیم ، کسر اصنام کعبه به وسیله حضرت علی علیه السلام بر دوش پیامبر ، ظهور حضرت مهدی موعود ( عج ) ، ( این حدیث در بحارالانوار و بعضی منابع حدیثی دیگر موجود است ) .

جاحظ نویسنده بزرگ عرب در قرن 2 و 3 در المحاسن و الاضداد ، و ابوریحان بیرونی منجّم و فیلسوف معروف در قرن 4 در الآ ثار الباقیه از نوروز سخن گفته اند .

در باره ارزش اجتماعی و ملی نوروز سخن بسیار توان گفت ، تحول و تحرکی که برای استقبال از نوروز در مردم پدید میآید بسیار ارزشمند است ، تهیه لباس نو ، تغییر و تبدیل در وسائل منزل و یا در صورت امکان نقل به منزل نو ، غبار رویی و کاشتن سبزه و نظافت خانه و در و دیوار و لوازم و اسباب و ایجاد محیط نو و روحیه نو همه اینها از برکات عید نوروز است .

از آثار نوروز دید و بازدیدها ، دور هم جمع شدن فامیل ، صله ارحام ، هدیه دادن بیکدیگر و رفع کدورت ها است ، بعلاوه احساس عزت نفس و شخصیت تاریخی و سابقه آبرومند ، موجب انسجام و اتحاد و گرایش های مهربانانه و اتکاء بنفس میشود . داشتن فرهنگ تاریخی افتخار آمیز ، تاثیر خوبی در روحیه ها و احساس انسانی افراد دارد . 

این عید سعید ملی و مذهبی و طبعی را بعموم کسانیکه دلی همچون بهار سبز و مهربان دارند به خصوص همکاران محترم و سردفتران و دفتریاران بازنشسته و شاغل تبریک و تهنیت میگوئیم و از خداوند قادر متعال میخواهیم که دانش و بینش و صفای باطن هرچه بیشتر به همگان عنایت فرماید . 

                                                       دکتر محمد شیخ الرئیس کرمانی


 
 
 
نویسنده : زیرنظر مدیریت کانون سردفتران و ذفتریاران بازنشسته - ساعت ٧:۳۸ ‎ق.ظ روز ٩ فروردین ۱۳٩٥
 

                                                بسمه تعالی

       دکتر محمد شیخ الرئیس کرمانی

        عضو هیات علمی دانشگاه  

                                         خوش به احوال مردم هشیار

             کوه و صحرا و بحر و برّ و  قفار                  شد بهشت برین بیمن بهار

             دشت ، سرخ از شقایق حمرا                 کوه  سبز  از تراکم  اشجار

              هر  طرف  بنگری  عیان  بینی                 نقش  جنّات  تحتهاالانهار  

             مرغکان صف کشیده از هرسو                 بلبل و صلصل و کبوتر و سار

               بیزبان  بین  که  با  هزار زبان                 بجهان   آفرین  کند   اقرار

              رو به  بستان که از بدایع صنع             یک یک ازهار میکنند اظهار 

              غرق شحمید،  سوسن و سنبل           گرم تسبیح سرو و بید و چنار

             سرخ رو سیب رفته بر سر شاخ            عاشق است او که رفته بر سر دار

                 شاهد عز و کبریائی حق                   صخره ساکت و خروش بحار

              عندلیب سپید و زاغ سیاه                     هردو مهمان سفره گلزار

             این سپید است چون دل موُمن              و آن سیه همچو باطن کفّار

              خبل اِنعام بی شمارش را                      کی تواند خرد بَرد بشمار

           هر که را چشم و گوش و هوشی هست      سر به تعظیم خم کند ناچار

                 وحده  لا  اله  الّا  هو                        بشنو این نغمه از در و دیوار

            چشم دل باز کن که خواهی دید               لیس فی الّدار غیره دیار  

                 قاصر از درک ذات او افهام                  عاجز از فهم کند او پندار

             ایکه جوئی نشان از یک یک                در بهاران ببین هزار هزار

           هر دل و دیده را کند مسحور               جلوه های جمال حضرت یار

          داده فتوی که بحر گشته حلال                 آیت الحق ، طبیعت سحّار

              از دم عیسی بهار شوند                    مردگان زنده خفتگان بیدار

        کبک و قمری شوند نغمه سرا              این یک از دشت و آن یک از کهسار

        کوه و هامون بجنب و جوش افتد                شور برخیزد از یمین و یسار

        زین حیات و نشاط و بیداری                      ما اگر خود شویم برخوردار

        لایق افتخار و تبریک است                         در خور شادمانی بسیار

          ور نگردد تحوّلی حاصل                            ور نباشد تحرکی در کار

       مردگانیم و مرده را چه نصیب                   که خزان آمده است یا که بهار

                                           .     .     .     .

          بارالها بهار کن دل ما                            رحمت خود ز ما دریغ مدار

          بحق رو سپیدی مریم                           به حق سرخ روئی گلنار

       بحق اشک ژاله بر رخ گل                          بحق چشم نرگس بیمار

        به دل تنگ غنچه معصوم                         به سر سبز سرو و بید و چنار

      بکرم بگذر از معاصی ما                                 و قنا ربنا عذاب النار

                                          .      .     .    .

        از خزان و بهار و حکمت آ ن                       پند گیرید یا اولی الابصار 

      که چنین است قصه من و تو                      که چنان است حکمت دادار 

         مردگان را دوباره زنده کند                       بیکی " کن " مهیمن قهّار

     فصل بیداری است و هشیاری                  خوش باحوال مردم هشیار

       عالم بی عمل به گفته حق                  چون حماری است یحمل الاسفار

      گوش کن تاک و تیک ساعت را                    که پیاپی بتو دهد اخطار 

      تا که درهای تو به بسته نشد                       تا که باز است باب استغفار

       فرصت عمر را غنیمت دان                        هر نفس را بحق عزیز شمار

      دست افتاده گیر تا نشده است                دستهای تو بسته از هر کار

          بارالها عنایتی فرما                              که بیاد تو دل رسد به قرار

   گر چه شیخ الرئیس پر گنه است                   تو گناهش ببخش یا غفار 

                                         1 / 1 / 1395