نویسنده : زیرنظر مدیریت کانون سردفتران و ذفتریاران بازنشسته - ساعت ٤:٥٦ ‎ق.ظ روز ۱ امرداد ۱۳٩٥
 

نقل از روزنامه اطلاعات شماره26492

دکتر محمد شیخ  الرئیس کرمانی 

   عضو هیات علمی دانشگاه          

                                                         خلوت انس 

                                       افسوس که از موعظه ها رفته اثرها 

افسو س که از موعظه ها رفته اثرها                       گیرند به بازی پسران پند پدرها

از فطرت پاکیزه درون ها شده خالی                اقبال به شرّ حک شده بر جان بشرها 

 از عاطفه و مهر ومحبت خبری نیست                      بینم ز رفیقان عوض نفع ضررها 

عمری گذراندیم به تکریم رفیقان                افسوس و صد افسوس بر این عمر هدرها

اهل دغل و فسق و نفاق اند ، گرامی !                     افتاده  دریغا ز نظر اهل  نظر ها 

از همت والا و فتوت  خبری  نیست                          عمری  گذرانند  به الا و  اگر ها

عالم برد  از مردم  نادان دل  پر درد                   عاقل خورد از بی خردان خون جگرها 

بس باغ ببینی خوش و سر سبز به ظاهر               اما  نبود  هیچ  نشانی ز ثمرها 

چون نیست به گیتی خبری از خبر خوش         بهتر که نهی پنبه به گوشت ز خبرها

 گر  مقصد  عالی  نبود بدرقه راه                  حاصل نشود بهره ای از سیر و سفرها

 از حسن رخ گل چه شود بهره ی کوران        وز چهچه بلبل چه رسد سود به کرها ؟ 

افسرده و پژمرده شدم از غم ایام                   آنسان که در ایام خزان برگ شجرها 

طوفان رذائل  شکند کاخ  فضائل                     خون میرود از دیده بر این زیر و زبرها 

چون سرو اگر سر به فلک بر کشی آزاد               باید   شوی  آماده   بیداد  تبرها

 صراف گر از غصه بمیرد عجبی نیست           خر مهره چو گیرد سبق از درّ و گهرها

بی ریشه اگر ریشه زند بر سر پستی          با تیشه زند ریشه به فضل و به هنرها

 هرگز سمن و یاسمن و یاس نروید                بر شوره  زمین هرچه  ببارند مطرها

 بر مسند قدرت چو نشینی به امارت               آیند به تبریک تو  خم کرده  کمر ها

از موضع قدرت چو گذارند کنارت                      پیچند  کمر را  به تو  در  راهگذرها

در مجلسی ار پای گذاری صف رندان             خیزند به پیش  قدمت  همچو فنرها

گر راه طمع بسته بود بر تو و دینت                     بندند  ز  دیدار جمال تو  بصرها

با باند اگر همره و همکار نباشی                     رندانه  ببندند به رویت همه درها

یا رب مددی کن که در این وادی پر خوف           الطاف تو  ما را برهاند  ز خطر ها

موسی  مگر آید به  عصا و  ید بیضا            تا محو شود شعبده ی شعبده گر ها

ایمانی و اخلاصی و صبری به کرم بخش        تا دل نشود ملعبه ی این کر و فرها

یارب چه شد آن شور و مناجات شبانه            کو جوهر اخلاص دعاهای سحرها

کو آن ادب و عاطفه و لطف و محبت               دلها زچه جامد شده مانند حجرها 

شعری که بشور دل خود شیخ سراید            شرمنده کند غافله شهد و شکرها