نویسنده : زیرنظر مدیریت کانون سردفتران و ذفتریاران بازنشسته - ساعت ٧:۳۸ ‎ق.ظ روز ٩ فروردین ۱۳٩٥
 

                                                بسمه تعالی

       دکتر محمد شیخ الرئیس کرمانی

        عضو هیات علمی دانشگاه  

                                         خوش به احوال مردم هشیار

             کوه و صحرا و بحر و برّ و  قفار                  شد بهشت برین بیمن بهار

             دشت ، سرخ از شقایق حمرا                 کوه  سبز  از تراکم  اشجار

              هر  طرف  بنگری  عیان  بینی                 نقش  جنّات  تحتهاالانهار  

             مرغکان صف کشیده از هرسو                 بلبل و صلصل و کبوتر و سار

               بیزبان  بین  که  با  هزار زبان                 بجهان   آفرین  کند   اقرار

              رو به  بستان که از بدایع صنع             یک یک ازهار میکنند اظهار 

              غرق شحمید،  سوسن و سنبل           گرم تسبیح سرو و بید و چنار

             سرخ رو سیب رفته بر سر شاخ            عاشق است او که رفته بر سر دار

                 شاهد عز و کبریائی حق                   صخره ساکت و خروش بحار

              عندلیب سپید و زاغ سیاه                     هردو مهمان سفره گلزار

             این سپید است چون دل موُمن              و آن سیه همچو باطن کفّار

              خبل اِنعام بی شمارش را                      کی تواند خرد بَرد بشمار

           هر که را چشم و گوش و هوشی هست      سر به تعظیم خم کند ناچار

                 وحده  لا  اله  الّا  هو                        بشنو این نغمه از در و دیوار

            چشم دل باز کن که خواهی دید               لیس فی الّدار غیره دیار  

                 قاصر از درک ذات او افهام                  عاجز از فهم کند او پندار

             ایکه جوئی نشان از یک یک                در بهاران ببین هزار هزار

           هر دل و دیده را کند مسحور               جلوه های جمال حضرت یار

          داده فتوی که بحر گشته حلال                 آیت الحق ، طبیعت سحّار

              از دم عیسی بهار شوند                    مردگان زنده خفتگان بیدار

        کبک و قمری شوند نغمه سرا              این یک از دشت و آن یک از کهسار

        کوه و هامون بجنب و جوش افتد                شور برخیزد از یمین و یسار

        زین حیات و نشاط و بیداری                      ما اگر خود شویم برخوردار

        لایق افتخار و تبریک است                         در خور شادمانی بسیار

          ور نگردد تحوّلی حاصل                            ور نباشد تحرکی در کار

       مردگانیم و مرده را چه نصیب                   که خزان آمده است یا که بهار

                                           .     .     .     .

          بارالها بهار کن دل ما                            رحمت خود ز ما دریغ مدار

          بحق رو سپیدی مریم                           به حق سرخ روئی گلنار

       بحق اشک ژاله بر رخ گل                          بحق چشم نرگس بیمار

        به دل تنگ غنچه معصوم                         به سر سبز سرو و بید و چنار

      بکرم بگذر از معاصی ما                                 و قنا ربنا عذاب النار

                                          .      .     .    .

        از خزان و بهار و حکمت آ ن                       پند گیرید یا اولی الابصار 

      که چنین است قصه من و تو                      که چنان است حکمت دادار 

         مردگان را دوباره زنده کند                       بیکی " کن " مهیمن قهّار

     فصل بیداری است و هشیاری                  خوش باحوال مردم هشیار

       عالم بی عمل به گفته حق                  چون حماری است یحمل الاسفار

      گوش کن تاک و تیک ساعت را                    که پیاپی بتو دهد اخطار 

      تا که درهای تو به بسته نشد                       تا که باز است باب استغفار

       فرصت عمر را غنیمت دان                        هر نفس را بحق عزیز شمار

      دست افتاده گیر تا نشده است                دستهای تو بسته از هر کار

          بارالها عنایتی فرما                              که بیاد تو دل رسد به قرار

   گر چه شیخ الرئیس پر گنه است                   تو گناهش ببخش یا غفار 

                                         1 / 1 / 1395